Wali ogonem
wali ogonem.

Zły.

A my myślimy, że to my.
      
      

— Ralla
        la laa! — radio z babą
        — uuu! — gdzieś dziecko

— Ralla
        la laa! — baba
        — uuu! — dziecko

— Ral
        la la — baba
        — uu — dziecko

— Ra
        la la —
        — u

                   oho
                   ucho mi zwariowało?

                   a to nie:
                   niedziela
                   rusza
                   trzymajcie się ludzie!

   

Może braknąć szczebli,
można zamknąć oczy
i wchodzić,
można wtedy spać,
przyśni się wchodzenie
i spadanie,
trzeba się podnosić,
to i tak nic,
najpierw trzeba się bić
i od siebie,
i odpadać,
potem bić się
i spadać,
potem wchodzić
i nie spadać,
potem się obudzić
do niczego, do niczego.
      
      

Dzień do dna.

Stoję u siebie.

Co to w dole za chichoty, jęki?

Aaa...
to butelki z mlekiem pcha.
To jeszcze nie ta
      
      

Miasto sie odrąbało.

Ja wywindowany.
Na dziewiąte.

Jak to się nazywało
i gdzie?
Reszta dalej normalnie,
jeden na czubku na obco-
wanie z bóstwem.

Zobaczę teraz na swoim nowym punkcie 
w niebie z łóżkiem, czy to prawda.

Powiem wam od razu.
Prawda stoi pośrodku.
W miseczce.
Tknąć nosem, się rozleje.
      
      

NA GÓRZE SZPARY,
NANKA SZŁA NA KERCELAK,
ZAKŁADAŁA CHUSTKĘ,
OPOWIADAŁA

Ćcicho.
Kurz, goście

Wołają
„Wróć się, wróóć się!”

„Już się nie wrócę,
już jestem na moście!!”
      
      

Od starego zamieszkania
od Marszałkowskiej
od co było do zawału
od siebie
od tchu

Pomału pomału
chce czy nie chce
się
spadnie

— 610 nocne, jest 611, 604
— a co przedtem? co przedtem?
— a to tak jak z Bachem, 1001, 1002 na skrzypce, mniejsze 
numery nie wszystkie wypełnione. 250 kantat zaginęło...
      
      

Noc.
Pusto.
Do góry nogami.
Do nowej góry.
Nogi z głowami.
Wszystko jedno.
I tak chodzę oczami, oczami.
Kilometrami.
Nikt nie idzie.
Ogołocenie z przyzwyczajenia
sprzyja
podrygom
przedostatnim.
      
      

Indusi, nie nasi, Indianie
piramidowcy
ci obcy, obcy

czekam na wierzchołku
czekam w powietrzu

jak wylądujecie
wróćcie się, wróćcie
do siebie
nie trzeba styku,
bałaganu,
dobrze wam w niebie,
może niezbyt dobrze,
ale w swojej potrzebie.
      
      

Długa, mokra
wisi, idzie
a jak tak idzie
to jest wysoka
uniesiona
o... na obcasach
„ta ciemna... to ja”
to ona.

A to na czym ona
to nad nią,
krzakomosty
miastowłosy
i plunięcia na losy,
i ach, piach.
Kiedy ranne wstają zorze,
o Boże.
Wstają.
Niech te wody uciekają.
      
      

Na tej wieży
w tej latarni,
sam na sam z białością
                   z przezroczystoscią,
                   z widokami,
                   sam na sam,
                   targają windą za ścianami
                   biegają nagle przez sen
                   po schodach
                   jako ci co mają być ofiarowani
                      obsuwani
                      oszukani
                   a wymagają
      
      

Wznosi
się
my
z dołu i popiołu.
W dole świeci
ukos
po folwarku.

Moloch
dziś niebieski.

Dojeżdżali, dojeżdżali.

Ja leżę osobno.
Oni zdobywają.
Zdobyli.
Zmrowili.
Babiloniarze
od ogona-city.
      
      

ZIELSKA CORAZ NOWE
UPŁYWA MI TU LATO
UBYWA
więc nawet i tu
będę się starzeć
dalej