Nie myślcie, że jestem nieszczęśliwy.
Cieszę się, że myślę.
Myślcie, że się cieszę.

Świadomość jest tańcem radości.
Moja świadomość tańczy
          przed lampą deszczu
          przed łupiną ściany
          przed sklepem spożywczym z wiecami kapusty
          przed ustami mówiących przyjaciół
          przed własną ręką nieoczekiwaną
          przed niewydrążoną rzeźbą rzeczywistości —
w przepychu najlepszej zabawy
i najwznioślejszego nabożeństwa
nieoddzielnie
moja świadomość tańczy.

A kiedy porwie się taniec,
zwyczajem każdego kłębka,
pójdę do nieba —
          gdzie się nic nie czuje,
          gdzie od początku byłem, zanim byłem,
          gdzie już do końca będę, gdy nie będę,
          tam — radość nie do opisania.
.    .    .    .    .
To wszystko.