1. Szkoła śpiewu

Szafo szafo Semiramido
                      piramido
                            Aido

      opero w trzech dzwiach!
A od każdych rozwidnień
            zaświeceń
błyszczysz w cztery płaskie świece.
Gdybym umiał śpiewać w tobie
      ach
spróbuję arii „O szafo...”

Jeden powiedział:
taki żydowski kloc —
ta szafa to Golem.

I kto wie?
Kto zna jej noc?
I jej żyrandole?


2. Szkoła tańca

Pod moją różową tapetą
arcy-moja różowa
                         na trzy takty
                                           pufa.
                —  —
Gramy Fredrę albo Moliera.
O n a  (wybiera, podrzuca tekst): ...O Klaro!
J a:  O Klaro, kiedyż przyjdzie chwila wypłakana...
O n a  (podpowiadając): ...sroga sercu rana...
J a:  Pani na imię Klara?
O n a:  Czy to postać rzeczy zmienia?
J a:  Ach, pani się zarumienia...

A jest zawsze przecież otulona
w warszawskiego księstwa amaranty
więc co chwila
jako czwarty
z trzema jej turniurami
tańczymy kadryla...

I tak schodzi mój czas delikatny.


3. Szkoła nieprzyzwyczajenia

Firanka — na zwierzęta nastroju
pajęczyna z okazji świata.

Uczepiony jej
                   pająk
                           mojego pokoju
„soir - espoir”
a to - już się rozwidnia.

Wieczorem
       dotknąć kroju krzesła —
       brzdąknąć na byle linii siennika —
       posmakować suchy okruch sufitu —
to wpadają stadami
wszystko co się skojarzy
jak ćmy —
czego by nie pomyśleć.
Tyle ich! Tyle ich!
Aż krążymy i my -
i wołamy (ja, piec, sienniki):
„Aniołki - aniołki
siadajcie na ścianie
                 tu tu!!!”
Siadają.
Śpiewają gamę:
                       do
                          my
                             sły
                                rze
                                   czy
                                      wi
                                         sto
                                            ści
                                         rze
                                      czy
                                   wi
                                sto
                             ści
                          do
                       my
                    sły

— — Uczepiony jej pająk mojego pokoju
a to - już się rozwidnia.

Puste oka mrugają firankę.
Teraz tylko — przeznaczenie
welon Ananke —
albo bogini zmęczenia
byleś tylko nie zesłała
do rzeczy przyzwyczajenia.