Jest sobie zielony ogród
         na wszystkie pory
         w rajskie szczypiory
         w drzew kalafiory.
	  
Panna tu leży w jarzynie
(myśli, że na mięcie),
za długie nóżki — podgięte,
obie lewe i przejęte,
         łokcie podpierają brodę —
         z boku widzianą urodę —
         odwrotną urody modę;
             nad urodą wieniec dziwny
             krakowski z Pelcowizny.
Na co panna czeka
z zamyśleniem na flekach?

Anilinowe ptaszki
weselą ogród rajski.
Jeden chudy ptaszek
w palcach chłopca śpi,
jak do panny nadszedł -
zagrał fi-fi-fi!

A co to za plebejusz?
A co ma za kapelusz?
Kapelusz ma jak dudy...
A gra — ten patyk chudy.
A słychać go za flety,
aż panna tupie we fleki.
Trzepoczą pantoflowe wstążki,
dygają rajskie widoczki.
Panna w tych bucikach
na leżąco fika,
stuka w pantofelki
oberki — sztajerki:

Raj tu nielichy,
graj pan — muzyki!
ja pantofelkami
      radi-radi-ra!
Maj
      mi po głowie
ow-
      szem nie powiem
radi-radi-radi-
                   ra-ra!!
						 
Graj, panie młody,
do końca pogody,
póki te ogrody
nie tracą urody,
a że te ogrody
nie zmienią urody
ody-rydy-rydy
                    uha!!!