— Ralla
        la laa! — radio z babą
        — uuu! — gdzieś dziecko

— Ralla
        la laa! — baba
        — uuu! — dziecko

— Ral
        la la — baba
        — uu — dziecko

— Ra
        la la —
        — u

                   oho
                   ucho mi zwariowało?

                   a to nie:
                   niedziela
                   rusza
                   trzymajcie się ludzie!

   

Utwór reprezentuje poetykę lingwizmu. Trzeba zwrócić uwagę już na sam tytuł , który zapowiada nam że tematem wiersza będzie blok, jego atmosfera i przeżycia podmiotu lirycznego związane z takim życiem. Jak widać autor bawi się słowami, pojawiają się pojedyncze wyrazy i sylaby, które się powtarzają. Są to dźwiękonaśladowcze wykrzyknienia. Autor oddaje atmosferę jaka panowała w bloku mieszkalnym ( trzeba zaznaczyć ze Miron sam mieszkał w takim bloku- przytłaczał go ten fakt, bowiem blokowisko propagowało anonimowość, a cienkie ściany między mieszkaniami sprawiały że wszystko było słychać). Jak widać wykrzyknienia obrazują hałas jaki panował w bloku.