Z zielonego lasów pierza
prowadzi chłop zwierza.

Idzie koń! Idzie koń!

W dziurawym cieniu liści — gniady,
w kalinowej lampie — cały blady,
na paprociach srebrny,
po łące — zesiwiał.

Taki koń! Taki koń!

Wiedzie chłop
jego bok.
Koń widokiem kiwa.

Góry, doły
do ich koła —
druga końska głowa.

Takie doły! Takie góry!

Każda góra
przy lazurach.

Jedna jest nie byle która,
ma na sobie Krosno,
tam od rana
wielki jarmark
łyska się i łyska.

Do niej koń! Do niej koń!
W drodze kamień Kamieńca
w lewych, prawych odmieńcach,
w czerwonych rumieńcach.

W jednym przegubie
gorzelnia kipi,
wlewa do wody
okowitę.

Wypił ją koń.
Upił się koń.
Leży na trawie.
W boku ma banię.
Chłop myśli: wieczne spanie.
Odarł go ze skóry
i odszedł ze skórą
do krośnieńskiej góry.

Odarty koń!
Odarty koń!

Zerwał się koń.
Czerwony latał.
Widzieli z murów.
Wchodzili na jabłoń.
Stali na skale Kamieńca.
Wołali ODRZYKOŃ! ODRZYKOŃ!